Wat hooggevoelige mensen het meest nodig hebben,
Er staat een eik in mijn tuin. Dertig meter hoog. Breed. Sterk. Prachtig.
Maar dat was niet altijd zo.
Zes jaar geleden zag ik hem naast de caravan in de tuin staan. Hij stond daar nog klein. Op een plek waar hij lastig kon uitgroeien.
En hij was klein. Krom. Zijn wortels draaiden in cirkels. Zijn bladeren waren geel.
De buurman zei: “Dit is een zieke boom. Die wordt niks meer.”
Maar ik zag iets anders. Ik zag een boom op de verkeerde plek staan.
WAT ER GEBEURT; als de eik op een verkeerde plek staat,
De wortels hebben geen ruimte om te groeien. Ze draaien rond. Ze worstelen. Ze raken verstrikt in zichzelf.
De stam kan niet dikker worden. De takken kunnen niet uitgroeien. De bladeren krijgen niet genoeg voeding.
En langzaam sterft de boom. Niet omdat er iets mis is met de boom. Maar omdat de pot te klein is.
En dan komt iemand langs en zegt: “Zie je wel. Deze boom is ziek. Die kan niet groeien. Die wordt niks.”
Maar het probleem is niet de boom. Het probleem is de pot.
IK PLANTTE HEM
In de grond. In de volle aarde. Met alle ruimte die hij nodig had.
En het eerste jaar gebeurde er niets. Hij bleef klein. Krom. Geel.
En ik dacht: misschien had die verkoper toch gelijk. Misschien is hij te beschadigd. Misschien wordt hij inderdaad niks.
Maar het tweede jaar begon hij te groeien. Langzaam. Voorzichtig. Alsof hij niet durfde te geloven dat de ruimte echt was.
Het derde jaar schoot hij omhoog. Tien centimeter. Twintig. Vijftig.
En nu, zes jaar later, is hij de grootste boom in de tuin.
Niet omdat ik hem heb gerepareerd. Maar omdat ik hem ruimte heb gegeven.
HOOGGEVOELIGE KINDEREN ZIJN DIE BOOM
Ze zitten in een te kleine pot. Die pot heet: de samenleving. Of: school. Of: verwachtingen.
Te luid. Te druk. Te snel. Te veel prikkels. Te weinig stilte. Te weinig ruimte om te voelen.
En dus draaien hun wortels in cirkels. Ze worstelen. Ze raken verstrikt in zichzelf.
En dan zegt iemand: “Zie je wel. Dit kind is te gevoelig. Dit kind past niet. Dit kind heeft hulp nodig.”
Maar het probleem is niet het kind. Het probleem is de pot.
MIJN DOCHTER OP DE VERKEERDE PLEK
Ze was vijf toen de kleuterschool door gaf dat ze beweeglijk was. “Ze doet het goed,” zeiden ze. “Maar ze trekt zich soms terug. Ze speelt het aller liefste. Ze zoekt ook de stilte op.”
En ik hoorde de ondertoon: er is iets mis met haar.
Dus ging ik kijken. Ik zag 20 kinderen in één ruimte. Luid. Druk.
En ik zag mijn dochter. In de hoek. Met één ander meisje . Samen.
En de juf zei: “Ze spelen vaak samen, ze meer meedoen. Ze is sociaal maar mag zich leren uiten.”
Maar ik dacht: of de ruimte heeft nog wat veiligheid nodig.
WAT IK DEED
Ik haalde haar naar de paarden. Omdat de school het aan gaf, was het leren delen makkelijker voor haar bij de pony Darinka. Die plek was beter om te oefenen.
Op school met de vrijdag middagen in de aula toneel. Waar ze oefende met Meer prikkels. Meer ruimte voor oefening. Dat hielp haar vertrouwen krijgen.
En raad eens? Ze bloeide op.
Niet omdat ze veranderde. Maar omdat de plek veranderd werd.
WAT RUIMTE BETEKENT
Niet alleen fysieke ruimte. Ook:
Ruimte om te voelen zonder oordeel.
Ruimte om stil te zijn zonder dat het raar is.
Ruimte om langzaam te gaan zonder dat het lui is.
Ruimte om nee te zeggen zonder dat het onbeleefd is.
Ruimte om te zijn zonder te moeten presteren.
Dat is wat hooggevoelige kinderen nodig hebben. Niet therapie. Niet aanpassing. Wel “leren omgaan met.”
Gewoon… ruimte.
WAT PAARDEN ME LEERDEN
Paarden leven in de wei. Groot. Open. Ruim.
En als je een paard in een te kleine stal zet? Het wordt onrustig. Gestrest. Ziek.
Niet omdat er iets mis is met het paard. Maar omdat de stal te klein is.
Bij de stichting hebben we grote weiden. De paarden kunnen rennen. Staan. Liggen. Zijn.
En kinderen komen daar. En ze voelen het. Die ruimte. Die vrijheid. Die mogelijkheid om te zijn zonder te moeten.
En langzaam verandert er iets. Ze ontspannen. Ze ademen. Ze komen thuis.
Niet omdat we ze iets leren. Maar omdat we ze ruimte geven.
DE ZESDE BEWEGING
In het boek benoem ik de zesde beweging: ruimte. eigenwijze.
Want als je ademt, voel je. Als je voelt, neem je waar. Als je waarneemt, verbind je. Als je verbindt, beweeg je. En als je beweegt, heb je ruimte en je eigenwijze nodig.
Ruimte om te groeien. Om te zijn. Om te worden wie je werkelijk bent.
Zonder die ruimte blijf je klein. Krom. Verstrikt in jezelf.
VOOR DE MOEDERS
Als je ziet dat je dochter worstelt. Dat ze niet past. Dat ze het moeilijk heeft.
Vraag jezelf niet: wat is er mis met haar?
Vraag jezelf: is de pot groot genoeg?
Is de school groot genoeg voor haar gevoeligheid?
Is het huis stil genoeg voor haar rust?
Is de dag langzaam genoeg voor haar tempo?
En als het antwoord nee is, verander dan niet je dochter. Verander de plek.
VOOR DE DOCHTERS
Als je het gevoel hebt dat je niet past. Dat je te veel bent. Dat er iets mis is met jou.
Weet dit: je bent niet te groot. De plek is niet passend.
En dat is niet jouw schuld. En het is niet jouw probleem om op te lossen door jezelf kleiner te maken.
Jouw probleem op te lossen door een grotere pot te vinden.
Een plek waar je mag groeien. Een plek waar stilte normaal is. Een plek waar gevoeligheid kracht is.
Die plek bestaat. Ik beloof het je.
WAT IK NU WEET
Die eik in mijn tuin? Hij herinnert me elke dag aan deze les.
Geef iets wat worstelt niet meer druk. Niet meer eisen. Niet meer “je moet je aanpassen.”
Geef het ruimte.
En dan groeit het. Vanzelf. Natuurlijk. Zoals het bedoeld is.
WAT ER IN HET BOEK STAAT
Over drie weken komt “55 hartslagen”. Ruimte de beweging van de eigewijze het is de zesde beweging.
Met voorbeelden. Met herkenning. Met praktische manieren om ruimte te creëren.
Voor moeders die hun dochters een grotere pot willen geven.
Voor dochters die klaar zijn om te groeien.
Voor iedereen die moe is van worstelen in te kleine ruimtes.
VOOR JOU
Volgende week deel ik over groeien. Over het verschil tussen repareren en bloeien. Over waarom therapie vaak niet genoeg is.
Schrijf je in voor de nieuwsbrief. En over drie weken is het boek er.
P.S.
Die eik? Hij is nu zo groot dat zijn schaduw mijn hele tuin bedekt.
En soms, als ik eronder zit, denk ik: dit had niet gekund in die plastic pot.
Dit kon alleen omdat ik hem losliet. Hem ruimte gaf. Hem liet zijn.
Dat is de les.
[NIEUWSBRIEF] [PRE-ORDER OPENT VOLGENDE WEEK] [OPENDAG 21 JUNI]
