Waarom de ene aanpak werkt en de andere niet
De logica zegt…
Als er een probleem is moet er een oplossing zijn. Als er een symptoom is moet er een behandeling zijn. Als iets niet functioneert moet het gerepareerd worden.
Dat klinkt als gezond verstand. En voor veel situaties is het dat ook.
Maar niet voor een hooggevoelig meisje of jongen.
Want een hooggevoelig meisje of jongen is geen machine die gerepareerd kan worden. Ze zijn een levend organisme dat bloeit als de omstandigheid klopt. En verwelkt als de omstandigheid niet klopt.
Denk aan een plant die niet groeit in een pot die te klein is.
Je kunt proberen de plant te repareren. De bladeren recht te zetten. De stengel te stutten. Kunstmest toe te voegen.
Maar de plant groeit niet beter van reparatie. De plant groeit van de juiste pot. Van de juiste grond. Van het juiste licht.
Organische groei vraagt geen reparatie. Organische groei vraagt de juiste omstandigheid.
En dat is het verschil tussen de logica van de moderne methoden en de wet van de levende natuur die wij volgen.
De logica behandelt de symptomen. De levende natuur schept de omstandigheid waarin de symptomen vanzelf verdwijnen omdat het organisme kan bloeien.
De logica vraagt, wat is er mis en hoe repareren we dat?
De levende natuur vraagt, wat heeft dit organisme nodig om te worden wat het bedoeld is?
En voor jullie kind is het antwoord niet een betere therapie.
Het antwoord is de wei. Waar de paarden de wet van de levende natuur volledig kennen. Waar de omstandigheid klopt. Waar de magneet kan trekken. Waar de verbinding kan plaatsvinden.
Niet door iets te repareren.
Maar door de ruimte te geven waarin het bloeien vanzelf begint.
Zoals de dag zelf vruchten draagt als de grond klopt en het licht aanwezig is.
Dat is de omkering van logica naar organische groei.
En die omkering begint met één vraag die je jezelf stelt als gezin…
Willen we blijven proberen ons kind te repareren?
Of willen we ons kind de grond geven waarop ze kan bloeien?
Dit is wat paarden ons bieden de grond onder de voeten laten voelen, ervaren en geven.
Dat fundament is goud waard zeggen de mensen in Groningen.
